ملک عبدالله ، نخستین پادشاه اردن، از هواخواهان تشکیل دولت اسرائیل بود و همکاری های صمیمانه برای تأسیس دولت یهودی با صهیونیست ها داشت

شاید از همین رو بود که در 1330ش./ 1995م. به وسیله یک فلسطینی در بیت المقدس کشته شد از این رو شرکت اردن در جنگ 1327ش./1948م. نه برای دفاع از حقوق فلسطینیان بلکه برای همراهی با کشورهای عرب صورت گرفت. پس از آن نیز اردن همواره برای پرهیز از خطرهای که از سوی ناصریسم کشورش را تهدید میکند با مصر ، عبدالناصر ، ناصریست های کشور و با کشورهای عرب در مسأله فلسطین هماهنگ بوده است به همین دلیل اردن به رغم اکراه برای شرکت در جنگ 1346ش./ 1967م. اعراب و اسرائیل در آن جنگ شرکت جست ولی در سال های بعد به پیروی از خواسته درونی خود از مشارکت در جنگ 1352ش./ 1973م. خود داری کرد در نتیجه به نظر می رسد گرایش اردن به اسرائیل بیشتر از گرایش فلسطینیان سازش کارانه بوده و از این رو در حل و فصل مسأله فلسطین سهمی اندک داشته است.1

ملک حسین قطعنامه 242 مصوب 1346ش./ 1967م. سازمان ملل متحد را پذیرفت، در حالی که چریک های فلسطینی به نمایندگی از مردم فلسطین بر این باور بودند که راه حل های مسالمت آمیز راه به جایی نمی برند از این رو مبارزان فلسطینی بدون توجه به سیاست دولت اردن پس از جنگ 1346ش./1967م. به اسرائیل از خاک اردن حمله می کردند. با این حال پادشاه اردن در 1348ش./1967م. طرحی ده ماده ای که متأثر از قطعنامه 242 بود ارائه نمود. این رفتارها به همراه فرمان اردی بهشت 1349ش./ فوریه 1970م. شاه حسین مبنی بر ممنوعیت تردد چریک های فلسطینی در خاک اردن و همچنین ربودن سه هواپیمای غربی در مسیر آمریکا- آلمان توسط ساف، ترور نافرجام شاه حسین از سوی فلسطینیان آتش منازعه و مناقشه را میان اردن و ساف بر افروخت در پی آن سوریه به حمایت از ساف به اردن حمله کرد و اسرائیل نیز به تقویت نیرو های نظامی خود در مرز اردن پرداخت اما سر انجام غائله با تسلیم چهار تن از سران ساف در آذر/ سپتامبر به مقامات اردنی پایان یافت سال بعد ساف ناچار شد مقر فرماندهی خود را از اردن به لبنان منتقل کند.2

یک ماه پس از جنگ 1352ش./ 1973م. واقعیتی نوین در صحنه روابط کشورهای عرب پدیدار گشت و آن طرح و تصویب ساف به عنوان تنها نماینده قانونی ملت فلسطین در کنفرانس عرب (دی 1352ش./ اکتبر1973م.) بود. اردن با این تصمیم مخالفت کرد ولی اندکی بعد ساف به عنوان تنها نماینده فلسطین از سوی کشورهای عرب دیگر و نیز کشورهای عضو کنفرانس اسلامی پذیرفته شد بنابراین شاه حسین ناچار گردید پس از دیدار با انور سادات در 1353ش./1974م. ساف را به عنوان یگانه نماینده قانونی مردم فلسطین به استثنای فلسطینیان مقیم اردن بپزیرد البته این اقدام اردن موجب نشد که روابط اردن و ساف تا 1363ش./1948م. بهبود یابد.3

از 1364ش./1985م. روابط ساف و اردن رو به بهبود نهاد در این سال توافق نامه امان میان طرفین به امضا رسید که بر اساس آن یک کنفدراسیون4 اردنی و فلسطینی شکل می گرفت. یک سال بعد این توافق به علت مخالفت ساف با قطعنامه 242 و 338 لغو گردید به دنبال آن روابط دوباره رو به وخامت گذارد. با آغاز انتفاضه روابط ساف و اردن توسعه یافت و در نتیجه زمینه برای آغاز مذاکرات صلح خاورمیانه فراهم گردید. این روند تا انعقاد قرارداد غزه – اریحا ادامه داشت کمتر از بیست و چهار ساعت پس از امضای قرارداد غزه-اریحا قراردادی پنج ماده ای میان اردن و ساف و در دی 1373ش./ اکتبر 1994م. قرارداد صلحی میان اردن و اسرائیل منعقد گردید.5

1.                  فلسطین 1947 ، آلن گرش و دومینیک ویدال ، ترجمه عباس آگاهی ، صفحه 117 / دومین رستاخیز عرب ، جان کیمج ، ترجمه رحمت الله صالحی ، صفحه 155 / تاریخ معاصر جهان 1988 – 1900 ، جان باومن ، ترجمه یحیی افتخارزاده ، صفحه 365 .

2.                  فرهنگ تاریحی – سیاسی ایران و خاورمیانه ، علی بابایی ، جلد 1 ، صفحه 770 / تاریخ معاصر جهان 1988 – 1900 ، باومن ، صفحه 409 / اهداف سیاست خارجی ساف در فلسطین اشغالی ، نورائی ، صفحه 164 – 169 .

3.                  تاریخ معاصر جهان 1988 – 1900 ، باومن ، صفحه 429 / اهداف سیاست خارجی ساف در فلسطین اشغالی ، نورائی ، صفحه 164 – 169 .

4.                  کنفدراسیون انجمن یا اتحاد دو یا چند دولت است که با حفظ استقلال ، قسمتی از وظایف و اختیارات خود را به هیأت یا دولت مرکزی واگذار می کند . فرهنگ علوم سیاسی ، آقابخشی ، صفحه 62 .

5.                  روزنامه کیهان 6 مهر 1372 ، صفحه آخر / روزنامه اطلاعات 12 اذر 1367 ، صفحه آخر .