تاریخچه فلسطین

تاریخچه فلسطین

كنعانیان در 2500 ، عبرانیان در 1805 و فلسطینیان1 در 1184 قبل از میلاد به ارض كنعان وارد شدند . كشتار و جنگ های بسیارداخلی ، عبرانیان را از پیروزی نهایی بر آن دو تا عصر حضرت داوود بازداشت ، ولی دوران پیروزی آنان نیز زودگذر بود ؛ زیرا پس از حضرت داوود و سلیمان ، میان قوم بنی اسرائیل اختلاف افتاد و دو دولت یهودی به نام های اسرائیل و یهودا پدید آمدند و به جنگ با یكدیگر و همسایگان خویش پرداختند . سرانجام این دو دولت ، به ترتیب در 921 و 701 قبل از میلاد مغلوب آشوریان شدند . بابلیان پس از پیروزی بر آشوریان ، متصرفات آنان در فلسطین را نیز به دست آوردند . در مقابل ، فارسیان بر بابلیان پیروز شدند و كورش ، یهودیان ِ اسیر بُخت نَصَر را به ارض كنعان بازگرداند . پس از آن ، قدس بارها میان مقدونیان ، مصریان ، رومیان ، ایرانیان و . . . دست به دست شد . بنابراین ،‌ یهودیان ، اهالی همیشگی فلسطین نبودند،‌ بلكه چند صباحی در آن زیسته اند در كتاب عهد عتیق و عهد جدید  می خوانید :

 . . . و اگر با تو صلح نكرده با تو جنگ نمایند پس آن را محاصره كن و چون یَهُوَه خدایت آنرا به دست تو سپارد جمیع ذكورانش را به دم شمشیر بكش . لیكن زنان و اطفال و بهایم و آنچه در شهر باشد یعنی تمامی غنیمتش را برای تاراج ببر و غنایم دشمنان خود را كه یهوه خدایت به تو دهد ، بخور “2 !!

با ظهور اسلام ، كوشش هایی از سوی مسلمانان برای تصرف فلسطین صورت گرفت كه سرانجام در زمان در زمان عمر به ثمر نشست . نتیجه اینكه ، فلسطین به منطقه ای اسلامی تبدیل شد و به ترتیب تحت حاكمیت بنی امیه ، بنی عباس ، طولونیه ، فاطمیان ، قرامطه و سلجوقیان در آمد .در سال 474 شمسی و 1095 میلادی پاپ اوربن و پترس راهب ، مسیحیان را برای تصرف قدس فراخواندند . این امر منجر به آغاز یك سلسله جنگ معروف به جنگ های صلیبی شد  كه تا 670 ش./ 1291 م. ادامه یافت و طی آن ، قدس چند بار به اشغال مسیحیان در آمد . اما از 670 ش. / 1291 م. تا 1297 ش. / 1918 م. قدس ، جز در مدتی كوتاه كه توسط فرانسویان و مصریان اشغال شد ، در تصرف عثمانیان بود3 .

شریف حسین ( شریف مكه ) با اعتماد به قول سِر هانری مك ماهان4 مبنی بر كمك انگلیس به استقلال اعراب در 1294 ش. / 1915 م. وارد جنگ علیه عثمانی شد و سهم بزرگی از پیروزی متفقین را به خود اختصاص داد . اما انگلیسی ها بر اساس قرار داد سایكس ـ پیكو5 منعقد در 1295 ش. / 1916 م. بخش وسیعی از ممالك عربی و از جمله فلسطین را در اختیار گرفتند و سپس بر پایه اعلامیه6 بالفور7 صادر شده در 1296 ش. / 1917 م. فلسطین را برای تشكیل وطن ملی یهود ، به صهیونیست ها وعده دادند .

سرانجام ، به رغم مخالفت اعراب ، كنفرانس سان ریمو ( شورای عالی متفقین در 1299 ش. / 1920 م. ) فلسطین را به شرط اجرای اعلامیه بالفور به تحت حمایت انگلیس در آورد . در 1301 ش. / 1922 م. جامعه ملل نیز كفالت فلسطین از سوی انگلیس را ، كه متضمن تشكیل وطن ملی یهود ، به رسمیت شناختن آژانس یهود ، مشروع دانستن صهیونیسم و پذیرش مهاجرت یهودیان به فلسطین بود ، تصویب كرد .

این اقدامات زمینه تاسیس دولت اسرائیل در 1327 ش. / 1948 م. را فراهم آورد8 .

  1. فلسطین نام یكی از نواده های حضرت نوح هم بود . رجوع شود به لغت نامه دهخدا / ذیل كلمه فلسطین .
  2. عهدعتیق و عهدجدید / صفحه 305 .
  3. تاریخ اورشلیم – سید جعفر حمیدی – صفحه 210 الی 229 .
  4. سرهانری مك ماهان ( Sir Henry macmahan ) از سال 1293 تا 1295 شمسی / 1914 تا 1916 میلادی نائب شاه و نماینده انگلیس در مصر بود . مصر از 1261 ش. / 1882 م. تحت اشغال انگلیسی ها قرار داشت . رجوع شود به تاریخ جهان نو – رابرت روزول پالمر – ترجمه ابوالقاسم طاهری – صفحه 291 .
  5. مارك سایكس ( Mark Sykes ) نماینده انگلیس و ژرژپیكو ( Georges Picot ) نماینده فرانسه بودند .
  6. Declavation
  7. لرد آرتور جیمز بالفور ( Lord Artuth James Balfeur ) وزیر امور خارجه وقت انگلیس بود كه طرح وی در كنفرانس شهر سان ریمو ( San Remo ) – شهری در ایتالیا – به تائید متفقین رسید .
  8. سرگذشت فلسطین یا كارنامه سیاه استعمار – زعیتر – صفحه 81 الی 118 .