ساف از آغاز تأسیس تا1374ش./1995م. هفده گروه را در خود گرد آورده است که از میان آن ها فتح به ریاست یاسر عرفات و جبهه خلق برای آزادی فلسطین به رهبری جرج حبش دو گروه اصلی آن بوده اند.
مهم ترین و بزرگترین و با سابقه ترین گروه اصلی ساف ، فتح است که طی سال های  1362 ، 1353 ، 1349ش./1983 ، 1974 ، 1970م. سه بار در آن انشعاب هایی به نام «سپتامبر سیاه»1 «فتح شورای انقلابی» و«فتح قیام» به ترتیب به رهبری ابوعلی ایاد ، صبری النباء (مشهور به ابونضال) و ابوموسی پدید آمده است.

سازمان سپتامبر سیاه به دلیل موضع گیری نکردن ساف در برابر سیاست های ضد فلسطینی اردن از فتح جدا شد و به انجام عملیاتی چون تخریب علیه منافع اسرائیل  ، اردن و عربستان سعودی دست زد ابونضال نیز به این بهانه که ساف از راه اصلی منشور ملی فلسطین خارج شده است آن سازمان را ترک گفت و با همکاری عراق فتح شورای انقلابی را تأسیس کرد.

این گروه به جای ترور اسرائیلی ها به ترور اعضای وابسته به گروه های فلسطینی پرداخت سومین انشعاب در فتح با حمایت سوریه و با هدف مخالفت با عرفات شکل گرفت گروه ابوموسی با گروه ابونضال وحدتی نیمه تمام چند ماهه را در 1364ش./1985م. بنیان نهادند.2

جبهه خلق برای آزادی فلسطین دیگر گروه مهم و اصلی ساف است این سازمان در 1346ش./1967م. با ائتلاف سازمان قهرمانان بازگشت به فلسطین جبهه آزادی بخش فلسطین جبهه ملی برای آزادی فلسطین به ترتیب تحت رهبری جرج حبش ، احمد جبرئیل و نایف حواتمه شکل گرفت سازمان با دریافت کمک مالی از دولت های عرب و بر پایه اندیشه ناسیونالیسم – کمونیسم در پی آزاد سازی فلسطین از طریق جنگ مسلحانه بود اما به علت اختلافات داخلی و دخالت های خارجی به سه گروه جبهه خلق برای آزادی فلسطین (=1348ش./1969م.) جبهه دمکراتیک خلق برای آزادی فلسطین (1348ش./1969م.) و جبهه انقلابی خلق برای آزادی فلسطین (1349ش./1970م.) انشعاب یافت یکی از ویژگی های این سازمان گرد آمدن رهبران مشهور فلسطینی در آن بوده است که از آن جمله اند جرج حبش یکی از رهبران برجسته ناسیونالیست عرب ، حواتمه از نخستین ایدئولوگهای مارکسیست که از سوسیالیسم عربی سخن به میان آورد.

سازمان صاعقه (زهیر محسن-1345ش./1966م.) جبهه آزادی بخش عربی (منیف الزاز -1348ش./1969م.) سازمان پیکار برای آزادی فلسطین (عاصم الرطاوی-1348ش./1969م.) و جبهه آزادی بخش فلسطین (طلعت یعقوب-1358ش./1979م.) از دیگر سازمان های هفده گانه فلسطینی ساف هستند گروه های تشکیل دهنده ساف از آغاز وابسته به دولت های عرب بوده اند به بیانی دیگر این گروه ها بیش از آن که اصیل و مردمی باشند دست نشانده اند و در نتیجه تضادها در روش (مبارزه سیاسی یا نظامی) دیدگاه (واقع گرایی یا آرمان گرایی) و ایدئولوژی مبارزه (مارکسیسم یا ناصریسم) آرامش را از ساف ربوده و آن را در نیل به مهم ترین هدفش یعنی آزاد سازی فلسطین که آرمان و هدف مشترک همه گروه های فلسطینی بوده است بازداشته است.3

1. این اصطلاح به سلسله حوادثی گفته می شود که به کشتار بی رحمانه فلسطینیان و اخراج آنان از اردن ( 1349ش./1970م. ) انجامید . فرهنگ تاریخی – سیاسی ایران و خاورمیانه ، علی بابایی ، جلد 1 ، صفحه 324 .

2. اهداف سیاست خارجی ساف در فلسطین اشغالی ، نورائی ، صفحه 50 ، 93 – 98 .

3. اهداف سیاست خارجی ساف در فلسطین اشغالی ، نورائی ، صفحه 50 – 54 ، 102 – 106 .