بنابر این قطعنامه همه متصرفات اسرائیل تا 1346ش./1967م. به رسمیت شناخته شد

شوروی (سابق) پس از آغاز جنگ شهریور 1346ش./ ژوئن 1967م. اعراب و اسرائیل از مجمع عمومی سازمان ملل متحد خواست که به موضوع رسیدگی کند. اما اختلاف روس ها با آمریکاییان که برخلاف رقیب خود با محکومیت اسرائیل و تخلیه فوری سرزمین اشغالی در این جنگ – یعنی کرانه باختری رود اردن بخش شرقی بیت المقدس و نوار غزه – مخالفت می ورزید باعث شد که پیشنهاد شوروی مسکوت ماند سپس شورای امنیت که با پیشنهاد مصر تشکیل جلسه داد قطعنامه 242 را در بهمن 1345ش./ نوامبر1967م. به تصویب رساند.1

بنابر این قطعنامه همه متصرفات اسرائیل تا 1346ش./1967م. به رسمیت شناخته شد و در عوض از آن کشور خواسته شد که متصرفات خود در جنگ شش روزه شهریور 1346ش./ ژوئن 1967 م. را ترک کند افزون بر این پایان دادن به همه ادعا ها خاتمه بخشیدن به حالت جنگ تضمین آزادی کشتی رانی در آبراه های بین المللی منطقه حل عادلانه مساله پناهندگان فلسطینی را در خواست کرد مصر و اردن برخلاف سوریه و فلسطینیان قطعنامه را پذیرفتند اما اسرائیل از اجرای آن سر باز زد و در 1350ش./ 1971م. رسما ناممکن بودن عقب نشینی از سرزمین های اشغالی 1346ش./ 1967م. را به سازمان ملل متحد اعلام کرد.2

در اکتبر 1352ش./ 1973م. و در جریان جنگ چهارم اعراب و اسرائیل شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه 338 را بری حل و فصل مسائل خاور میانه تصویب کرد در این قطعنامه شورای امنیت از طرفین خواسته بود که پس از آتش بس بی درنگ قطعنامه 242 سال1346ش./ 1967م. را اجرا کنند و برای استقرار صلحی پایدار و عادلانه در خاور میانه با یکدیگر وارد مذاکره شوند. قطعنامه مذکور را هم اسرائیل و هم فلسطینیان رد کردند ولی سر انجام ساف آن را در 1367ش./ 1988م. به عنوان مبنای مذاکره با اسرائیل پذیرفت.3

1.      فلسطین وحقوق بین الملل ، کتان ، صفحه   165 الی 167 ، 267 و 268 .

2.      فلسطین وحقوق بین الملل ، کتان ، صفحه  197 .

3.      اهداف سیاست خارجی ساف در فلسطین اشغالی ، نورائی ، صفحه 246 و 247