مرحله دوم دیپلماسی صهیونیستی ، از سال 1286 ش. / 1907 م. آغاز و در 1293 ش. / 1914 م. به پایان رسید .

دیپلماسی جدید ، همانند دیپلماسی پیشین فعال نبود ؛ زیرا اقدامات عملی نیز برای نیل به هدف صهیونیستی به كار گرفته شد و این موضوع منجر به كاهش فعالیت های دیپلماتیك گذشته گردید . به دیگر سخن ، از كنگره هشتم صهیونیستی ( 1286 ش. / 1907 م. ) این اندیشه كه « پیش از گرفتن منشور از سلطان عثمانی ، نباید فعالیت عملی برای مستعمره ساختن فلسطین آغاز شود » جای خود را به ضرورت نفوذ و رخنه تدریجی و عملی بدون كسب مجوز در فلسطین ، با هدف در دست گرفتن حیات اقتصادی به عنوان مهمترین راه برای استعمار كامل سپرد . چنین تحولی به معنای پایان عمر منشورگرایان به رهبری هرتصل و هوادارانش و آغاز حیات سیاسی عمل گرایان به رهبری كسانی چون حیم وایزمن بود2 .

افزون بر این ، از 1287 ش. / 1908 م. راه برای اجرای نقشه های عمل گرایان بیش از گذشته فراهم آمد ؛ زیرا اولاً ، عبدالحمید بن عبدالحمید ، سی و چهارمین سلطان امپراتوری عثمانی ، در 1287 ش. / 1908 م. توسط ترك های جوان از سلطنت خلع شد و ثانیاً ، با انقلاب ترك های جوان و بركناری سلطان ، ترك های جوان اداره كشور را در دست گرفتند ، در حالی كه آنان حساسیتی به توسعه طلبی صهیونیست ها نشان ندادند و بلكه ،‌ به افزایش همكاری با آنان دست زدند . ثالثاً ، گسترش سیاست های نژادگرایانهِ پان تورانیستی ( پان تركیسم ) ، موجب توسعه نارضایتی اعراب عثمانی و كاهش مشروعیت امپراتوری نزد آنان شد . چنین اوضاع و احوالی ، موقعیتی مناسب ، برای اجرای نقشه های صهیونیسم پدید آورد3 .

مهمترین برنامه صهیونیست های عمل گرا ، اتخاذ و اجرای شیوه ای گام به گام برای افزایش مهاجرت یهودیان به فلسطین و فراهم آوردن شرایط اسكان آنان و سرانجام ، ساختن دهكده های یهودی به هم پیوسته و خلع ید و اخراج و راندن اعراب از دیار و كاشانه خویش بود . تحقق این هدف ، بدون خرید یا تصاحب زمین اعراب فلسطینی ، كه وسیله ای برای فراهم ساختن غذا و اسكان به شمار می رفت ، امكان پذیر نبود . به همین دلیل ، سازمان جهانی صهیونیسم در 1288 ش. / 1919 م. « شركت توسعه ارضی فلسطین با مسئولیت محدود » را پی ریزی كرد كه بعدها به كارگزار اصلی خرید زمین برای صندوق ملی یهود مبدل شد . زمین های خریداری شده به هیچ كس و حتی یهودیان فروخته نمی شد ، بلكه به آنان اجاره داده می شد ، البته اجاره كنندگان حق واگذاری به غیر را نداشتند4 .

با وجود مخالفت اعراب شهرهای اورشلیم ، نابلس ، حیفا ، طبریه و دیگر مردم ، صهیونیست ها با كمك ترك ها و حمایت انگلیس ، زمین های بیشتری خریدند و حتی اجازه ثبت قانونی و رسمی آن ها را نیز در 1292 ش. / 1913 م. از دولت عثمانی دریافت كردند . صهیونیست ها برای تثبیت و مشروعیت بخشیدن به اقدامات خود ، به تاسیس دو روزنامه و چند مجله عبری ، بنای شهر تل آویو در 1288 ش. / 1909 م. ، ساخت مدرسه ،‌ دبیرستان و كالج ،‌ مانند كالج حیفا در 1291 ش. / 1912 م. و مهم تر از همه به تشكیل گروه شبه نظامی « هاشومیر5 » در 1288 ش. / 1909 م. پرداختند و با كمك ترك ها آن را مسلح كردند . شعار این سازمان شبه نظامی ، كه سهمی عمده در تاسیس اسرائیل داشت ، این بود : « یهودا با خون و آتش سقوط كرد و باری دیگر با خون و آتش قیام خواهد كرد6

1.     Pragmatism

2.     فلسطین و اسرائیل ، رویارویی با عدالت – گوئیلگی – صفحه 11

3.     تاریخ امپراتوری عثمانی و تركیه جدید – استانفورد جی.شا و وازل كورال شاو – جلد 2 صفحه 446

4.     استراتژی اسرائیل – رباعه – صفحه 32 و 33   /   فلسطین و اسرائیل ، رویارویی با عدالت – گوئیلگی – صفحه 5 الی 8

5.      هاشومیر  (     Ha Shomer   ) در زبان عبری به معنای نگهبان است .

6.     استراتژی اسرائیل – رباعه – صفحه صفحه 44 و 45   /   فلسطین و اسرائیل ، رویارویی با عدالت – گوئیلگی – صفحه 8 الی 11